Sabah dan Sarawak adalah BERSTATUS NEGARA dan bukannya Negeri.

Sabah dan Sarawak adalah sebuah Negara yang MERDEKA DAN BERDAULAT yang mana kedua - dua NEGARA ini telah bersama-sama dengan Singapura dan Malaya untuk membentuk Persekutuan Malaysia pada 16 September 1963.

Happy Sabah (North Borneo) Independence Day 51 Years

Sabah or previously known as North Borneo was gained Independence Day from British on August 31, 1963. To all Sabahan, do celebrate Sabah Merdeka Day with all of your heart!

Sarawak For Sarawakian!

Sarawak stand for Sarawak! Sarawakian First. Second malaysian!

The Unity of Sabah and Sarawak

Sabah dan Sarawak adalah Negara yang Merdeka dan Berdaulat. Negara Sabah telah mencapai kemerdekaan pada 31 Ogos 1963 manakala Negara Sarawak pada 22 Julai 1963. Sabah dan Sarawak BUKAN negeri dalam Malaysia! Dan Malaysia bukan Malaya tapi adalah Persekutuan oleh tiga buah negara setelah Singapura dikeluarkan daripada persekutuan Malaysia.

Sign Petition to collect 300,000 signatures

To all Sabahan and Sarawakian... We urge you to sign the petition so that we can bring this petition to United Nations to claim our rights back as an Independence and Sovereign Country for we are the Nations that live with DIGNITY!

Decedent of Rajah Charles Brooke

Jason Desmond Anthony Brooke. The Grandson of Rajah Muda Anthony Brooke, and Great Great Grandson of Rajah Charles Brooke

Sunday, 23 November 2014

Dengan siapakah sebenarnya SSKM berpihak???

Pihak SSKM tertarik untuk menerangkan satu perkara yang telah diketengahkan oleh salah seorang penyokong tegar Parti Keadilan Rakyat (PKR) yang bernama Regi B Puvok, bahagian cawangan Penampang, dibawah Parlimen YB.Darell Leiking.

Regi B Puvok adalah salah seorang Pejuang Negara Sabah yang berjuang melalui saluran politik. Tetapi malangnya, beliau memilih parti daripada malaya untuk membela nasib bangsa Negara Sabah. Semangat itu memang ada "Sabah for Sabahan" namun perkara yang sama akan terus berlaku jikalau rakyat masih tidak sedar ataupun sedar tetapi memilih untuk tidak sedar ataupun sedar tetapi tetap mahu memilih parti malaya adalah satu petanda yang tidak baik.

Sejarah Negara Sabah sudah membuktikan bahawa selama bangsa Negara Sabah bergantung penuh kepada kepimpinan orang asing (malaya), selama itulah hidup bangsa negara Sabah berada dalam percaturan permainan politik malaya. Tuduhan yang mengatakan bahawa SSKM memecahkan undi untuk menumbangkan bn-umno adalah satu tuduhan yang tidak berasas dan ia adalah tuduhan untuk mencalarkan imej perjuangan SSKM yang bergerak dibawah naungan Sabah Sarawak Union (SSU)-UK.

SSKM-SSU(UK) menitik berat tentang masa depan Bangsa Negara Sabah dan Bangsa Negara Sarawak melalui kesedaran sejarah dengan tegas menekankan bahawa kita tidak boleh sesekali bergantung kepada kepimpinan orang asing/luar dalam mengurus tadbir Negara Sabah dan Negara Sarawak. Ini kerana ia akan membuatkan kepentingan dan hak bangsa tergugat. Ini dibuktikan dengan jelas kemasukkan umno-bn di Negara Sabah. 

Hak Anak Bangsa Negara Sabah perlahan-lahan dilenyapkan, bangsa luar (malaya) perlahan-lahan ditambahkan dalam pentadbiran Negara Sabah yang mana sepatutnya ia tidak boleh sesekali berlaku. Ini kerana pentadbiran Negara Sabah seharusnya dipegang oleh anak-anak tempatan. Ia termasuklah dalam sektor pendidikan, kesihatan dan keselamatan. Tapi, lihatlah apa yang berlaku sekarang... Anak-anak bangsa kita terpaksa meninggalkan kampung dan Negara ini untuk pergi ke malaya demi mencari nafkah. Kedudukan mereka disana seolah-olah bertaraf orang asing kerana pekerjaan yang mereka mampu perolehi adalah bertaraf "pertukangan/pekerja suruhan" di kilang-kilang, hotel, industri dan sebagainya.

Perjuangan SSKM-SSU(UK) bukan memfokuskan kepada mengambil alih putrajaya kerana ia bukanlah misi utama. Ini kerana, sama ada pr atau bn-umno yang masih terus memegang putrajaya, tidak akan ada pembaharuan yang jelas akan kelihatan sebaliknya penindasan hak dan perisai kerajaan Negara Sabah dan Negara Sarawak akan perlahan-lahan dilemahkan dengan hasutan-hasutan jahat malaya kepada anak bangsa Negara Sabah dan anak bangsa Negara Sarawak agar membenci pemimpin-pemimpin tempatan yang bercakap tentang hak untuk mempertahankan Hak Negara Sabah dan Hak Negara Sarawak.

Mereka telah lakukannya kejahatan tersebut kepada Negara Sabah dan Negara Sarawak dan sejarah sudah mencatatkan kejadian tersebut yang tidak akan mungkin pernah hilang dalam catatan sejarah Bangsa Negara Sabah dan Bangsa Negara Sarawak.


SSKM-SSU(UK) tidak hanya memfokuskan kepada pakatan rakyat (pr) seperti mana yang kebanyakkan penyokong tegar pr katakan tetapi juga SSKM-SSU(UK) memfokuskan kepada bn-umno. Hanya Bangsa Borneo sahaja yang tahu apa yang patut dilakukan kepada Negara mereka. Atas sebab itulah SSKM-SSU(UK) memperhebatkan kempen kesedaran agar anak-anak muda khususnya sedar bahawa mereka seharusnya tidak melihat mana-mana parti-parti politik malaya sebagai parti penyelamat mereka sebaliknya perlu memberikan sokongan kepada parti-parti tempatan yang sebenarnya layak diberikan sokongan penuh. Jikalau benar tidak sukakan pemimpin tersebut dalam parti politik tempatan, sertai parti tersebut dan cabar pucuk kepimpinan parti tempatan dengan mengatakan bahawa anda lebih layak memimpin agar terdapat pembaharuan yang boleh dilakukan kepada Negara Sabah atau Negara Sarawak.

Persoalannya, dengan siapakah sebenarnya SSKM-SSU(UK) berpihak? Jawapannya adalah Parti-parti tempatan. Sokongan ini diterjemahkan kepada bentuk kesedaran agar anak-anak muda Negara Sabah dan Negara Sarawak mengalihkan sokongan mereka kepada parti-parti tempatan yang benar-benar berjuang untuk menegakkan, mempertahankan serta melindungi Hak Bangsa dan Negara Sabah/Sarawak. Namun, parti-parti tempatan yang bersengkongkol dengan agenda malaya semestinya dikecam dan sokongan tidak harus diberikan. Dalam sokongan ini, pihak SSKM-SSU(UK) tidak memfokuskan kepada mana-mana parti tempatan kerana ia adalah terbuka kepada semua parti-parti tempatan dengan syarat BERJUANG UNTUK BANGSA DAN NEGARA SABAH & NEGARA SARAWAK tanpa perlu tunduk kepada tekanan malaya. Kerana Negara Sabah dan Negara Sarawak adalah Negara yang Merdeka dan Berdaulat. Dengan tunduk kepada tekanan, tuntutan serta ugutan mereka, ia telah mengambarkan bahawa anda seolah-olah lebih rendah kepada mereka. Dalam erti kata lain, ia seolah-olah Tuan kepada Bangsa Borneo. Itu adalah SALAH SAMA SEKALI!

Satu lagi, sokongan kepada parti-parti tempatan Negara Sabah dan Negara Sarawak tidak dilakukan secara langsung sebaliknya lebih kepada keterbukaan umum tanpa ada sebarang perbincangan secara langsung mahupun tidak langsung.

Seperti yang pernah diperkatakan oleh ahli-ahli komponen barisan nasional yang telah sedar... Mereka katakan "seteruk-teruknya parti tempatan, teruk lagi parti-parti malaya".

Sekarang anda faham?

Disini, pihak SSKM-SSU(UK) terangkan dengan lebih lanjut persamaan agenda malaya yang dibawakan oleh bn-umno dan pr...

Ramai rakyat Bangsa Negara Sabah dan rakyat Bangsa Negara Sarawak keliru dengan perjuangan SSKM terutama sekali bangsa malaya. Lontaran demi lontaran fitnah dan komen yang bersifat destruktif tidak pernah henti kedengaran. Disana-sini orang bn-umno memekik mengatakan bahawa SSKM itu mempunyai agenda jahat dan sebagainya sehingga air liur yang berbau meleleh keluar (rahman dahlan and the gang) tanpa disedari. Manakala orang pr pula siang dan malam mengatakan bahawa SSKM ini adalah perosak bangsa, keharmonian dan sebagainya tanpa disedari bahawa merekalah sebenarnya golongan perosak bangsa dan keharmonian bersama-sama dengan bn-umno melalui pembawaan agenda politik malaya. 

Apakah itu agenda malaya?

Agenda malaya adalah satu perancangan tersembunyi yang mahu dilaksanakan keatas Kerajaan Negara Sabah dan Kerajaan Negara Sarawak dengan kaedah yang licik melalui penguasaan Kuasa Politik. Dengan tercengkamnya kuasa Politik ditangan pemimpin-pemimpin malaya melalui parti-parti politik malaya yang bertanding di Borneo ini. Agenda malaya dijayakan atau digerakkan oleh boneka malaya yang dikenali sebagai "Barua malaya" atau Proksi malaya atau Wakil malaya di Borneo.

Disini pihak SSKM terangkan dua contoh yang terbaik dan tepat tentang bagaimana agenda malaya itu dapat diangkat dan diperkukuhkan melaluiparti-parti politik malaya iaitu bn-umno dan pr.

Agenda Malaya yang dibawakan oleh bn-umno adalah seperti berikut;
  • Mengekalkan kekuasaan mereka terhadap politik dan sumber di bumi Sabah dan terus melayan Sabah dan Sarawak sebagai salah satu daripada 13 buah negeri di Malaysia, sehingga orang-orang Malaya bebas memiliki tanah dan sumber di Sabah.
  • Mengekalkan bayaran sagu hati 5% hasil minyak Sabah tahunan kepada Sabah dan terus mengabaikan keperluan pembayaran royalti kepada Sabah seperti yang di nyatakan dalam undang-undang Ordinan Tanah Sabah. Terus menguasai minyak Sabah.
  • Mengekalkan dasar perkapalan yang memestikan semua kapal yang mahu berdagang di Sabah harus melalui Pelabuhan Klang sebelum ke Sabah kerana kepentingan Malaya.
  • Keutamaan mereka adalah yang telah ‘diMelayukan’ melalui pemberian Kad Pengenalan melalui Projek IC Malaya untuk memastikan Ketuanan Melayu terus diperkukuh di Sabah.
  • Sebarang keputusan pemimpin tempatan harus merujuk kepada kepimpinan Kuala Lumpur.
  • Mahu meneruskan penguasaan dan terus menjadikan Sabah di bawah kekuasaan mereka sebagai ‘Fix Deposit’.
  • Tidak komited menyelesaikan masalah Pendatang Tanpa Izin di Sabah kerana kehadiran PTI di Sabah adalah survival politik Agenda Malaya.

Agenda Malaya yang dibawakan oleh pr pula adalah seperti berikut;
  • Mengambil alih kekuasaam BN/UMNO di Sabah dan terus mengekalkan kekuasaan Malaya terhadap politik dan sumber Sabah. Manakala kedudukan Sabah dan Sarawak akan terus dilayan sebagai salah satu dari 13 buah negeri di Malaysia, seperti pada Perkara 2 dalam Buku Jingga. Sama ertinya dengan mengeluarkan Sabah dari mulut buaya dan memasukkannya ke dalam mulut naga.
  • Menganggap bahawa 5% yang dibayar kerajaan sekarang kepada Sabah adalah royalti dan menawarkan meningkatkan ‘royalti’ ini sehingga 20%. PKR tidak mempunyai asas dalam tawaran ini dan tidak jelas sama ada royalti atau sagu hati. Terus menguasai minyak Sabah.
  • Hanya menyemak semula dasar perkapalan dan kalau ternyata tidak berpihak kepada Malaya, ia akan dikekalkan. Malaya didahulukan dan Sabah di kemudiankan.
  • Meneruskan usaha UMNO yang mengukuhkan kedudukan ketuanan Melayu di Sabah.
  • Sebarang keputusan pemimpin tempatan harus merujuk kepada kepimpinan Kuala Lumpur.
  • Mahu mempergunakan dan menjadikan parti-parti tempatan Sabah di bawah kekuasaannya dan mengambil alih ‘Fix Deposit’ dari UMNO.
  • Tidak komited menyelesaikan masalah Pendatang Tanpa Izin di Sabah kerana kehadiran PTI di Sabah adalah survival politik Agenda Malaya.

Sila buat perbandingan perbezaan Agenda Malaya yang dibawakan menerusi kedua-dua barisan parti-parti politik malaya ini. Adakah terdapat perbezaan yang jelas? Atau lebih kurang sama saja? Tambah, tolak, bahagi dan darab tetap mendapat jawapan yang sama iaitu Agenda Malaya Mesti Diperkuatkan di Bumi Borneo ini.

Kesimpulannya adalah kedua BN/UMNO dan PR/PKR mempunyai agenda yang sama iaitu mengekalkan dan mengukuhkan penguasaan Malaya terhadap Sabah. Kedua mereka tidak menghormati semua dokumen yang membawa kepada Perjanjian Malaysia. Mereka mahu mengurus Sabah mengikut acuan Malaya. Orang Sabah yang menyokong agenda mereka ini diistilahkan sebagai ‘Barua Malaya’. Perubahan kepada Kerajaan Persekutuan tidak akan membebaskan Sabah dari jajahan Malaya selagi parti-parti politik Sabah berada di bawah kekuasaan Parti Malaya. Apa pun tawaran dalam Buku Jingga Pakatan Rakyat atau Manifesto Barisan Nasional, ia tidak akan membawa perubahan kedudukan Sabah dalam kekuasaan Malaya.

Perbandingan BN dengan PR dalam penerangan ini memfokuskan kepada Negara Sabah. 

Khairy: BN Youth will uphold 1963 Malaysia Agreement

National BN Youth chairman Khairy Jamaluddin says all members would be made to fully understand the agreement to prevent attempts by any quarters to stir up dissatisfaction among the people in Sabah and Sarawak.

KUCHING, Nov 22, 2014: Barisan Nasional (BN) Youth will continue to uphold the Malaysia Agreement 1963 to ensure no irresponsible quarters manipulate the matter as an issue, especially in the coming Sarawak state election.

National BN Youth chairman Khairy Jamaluddin said all members would be made to fully understand the agreement to prevent attempts by any quarters to stir up dissatisfaction among the people in Sabah and Sarawak. 

“We are committed to the agreement that was made for us to form Malaysia, that Malaysia was formed by the peninsula (Malaya), Sabah and Sarawak.

“Sabah and Sarawak did not join Malaysia,” he clarified at a news conference after attending the BN Youth Retreat here.

He said this matter was also contained in a resolution that was made in the programme, which would be submitted to the BN highest leadership soon.

“We (want to show that BN Youth) know (and understand the matter as enshrined under the Malaysia Agreement) and we will uphold all agreements and understandings made under this Malaysia theme.”

Khairy said all youth members in the BN component parties who attended the programme also stated their commitment to fully oppose efforts by certain quarters, considered as pro-secession groups.

He said BN Youth also requested the federal government to amend regulations so that the category “Sabah/Sarawak Bumiputera” was entered in official forms to replace the choice “And Others”, based on the principle of enhancing further the unity among races in the country.

Aktiviti Katak Di Bawah Tumpurung

Saya FIKIR mana-mana negeri yang berusaha untuk MENYEKAT blog sskm ialah sedang BERSEMBUNYI seperti KATAK DI BAWAH TEMPURUNG. Saya setuju jika kerajaan MENYEKAT BLOG LUCAH atau BLOG SEKS daripada di AKSES oleh rakyat MALAYSIA tetapi menyekat BLOG SSKM hanya akan MENAMPAKAN KETIDAKBENARAN yang mereka lakukan kepada NEGARA SABAH dan SARAWAK. 

Apabila MALAYA tertekan dengan SSKM, mereka mulai membuat huru-hara dalam diam. Mereka menyekat mana-mana laman web atau blog yang memberitahu KEBENARAN tentang mereka dengan TUJUAN untuk menyembunyikan SEJARAH Sabah dan Sarawak daripada diketahui oleh orang lain.

Bagi saya, tindakan MALAYA berbuat demikian ialah bertujuan supaya menutup MINDA RAKYAT Malaysia supaya MALAYA terus menerus MENYEMBUNYIKAN kebenaran yang telah mereka lakukan selama 51 tahun kepada SS sehingga sekarang. 

Memang tidak dapat dinafikan lagi bahawa KEDUDUKAN MALAYA sekarang sudah  TERANCAM walaupun SSKM tidak mengancam. Mereka mahu supaya SEMUA rakyat di Malaysia jadi BODOH.


Taktik kerajaan menyekat blog http://sabahsarawakmerdeka.blogspot.com/ daripada dilihat oleh ORANG RAMAI ialah TAKTIK untuk MELUPUSKAN BUKTI. Adakah SSKM melanggar undang-undang negara? Jika SSKM melanggar undang-undang negara, apa undang-undang yang dilanggar? Undang-undang melanggar undang-undang?

SSKM tidak mahu KEBENARAN tentang SABAH dan SARAWAK disembunyikan. JIKA disembunyikan, nanti MALAYA akan menjadikan Sabah dan Sarawak sebagai TANAH JAJAHAN berterusan dan membodohkan GENERASI yang akan datang.

FIKIRKAN lah. Jika blog SSKM terus menerus disekat, mereka sebenarnya SEDANG MENJEJASKAN UNDIAN. Jadi, fikir-fikirkan lah. Walaupun pergerakan SSKM tidak terlibat dengan POLITIK tetapi ahlinya mungkin terlibat untuk mengundi. Rakyat tahu siapa yang mereka akan UNDI nanti.

Memang benar, Sabah dan Sarawak TIDAK masuk Dan TIDAK KELUAR dari MALAYSIA kerana SABAH dan SARAWAK tidak pernah masuk Malaysia. Sabah dan Sarawak hanya DIBENTUK untuk menjadi NEGARA yang sama TARAF, bukannya diPERGUNAKAN oleh MALAYA untuk MENGAUT KEUNTUNGAN. KEBENARAN ini disembunyikan OLEH MALAYA dengan MENYEKAT BLOG SSKM? 

Kalau INGIN terus MENJADI KATAK, lakukan SEKATAN . Kalau INGIN mendengar KEBENARAN, buatlah perubahan untuk rakyat NEGARA SABAH dan SARAWAK, bukan BERSEMBUNYI seperti KATAK DI BAWAH TEMPURUNG.

Knowing Borneo Malaysia

Borneo is an exotic island storing more than 200 ethnics, rich in cultures, languages, customary laws, religions, costumes, foods and etc a population of 19.8 millions with a land size of 743,330 square kilometers
Borneo Malaysia shared no less than 70 of different local ethnics, compare with Malaya, which has been identified only about 18 sub ethnics from the main 3, Negrito, Senoi and Proto Malay

It also tells us Malaysians in Borneo have more experience living in multi-ethnics society. This what puzzled Borneo Malaysians when Prime Minister mooted the slogan of 1 Malaysia (one Malaysia). Prime Minister launched the programme in September 2010, and not to mention the cost it incurred to the government and its agencies just to emphasise ethnic harmony and national unity.


The programme was spearheaded by The National Civic Bureau to promote the concept. Everyone knows this very institute functioned to brainwash every young Malaysian especially, in the rural areas to realign their thinking into UMNO’s ideology that Malay race superiority must be defended and Islamic religion must be safeguarded. The impact is seen, as an example, a Mufti (religious cleric) from Sabah in one of the forums held in Kuala Lumpur this year proposed that the non Malay Muslims in Sabah should be converted to Malay race, a dangerous statement indeed.

Among Borneo ethnics found in Sabah
Come back to the 1Malaysia slogan programme, about two years later, a survey was conducted by Malaysia Insider to find out how well Malaysians received the concept. The result were about 46% never believe that Prime Minister is sincere; his political agenda is to win non-Malay voters. Only 39% believed PM is sincere, no motioned what happened to 15%.

Malay in UMNO getting intolerance

Recently Malays in the ruling political party UMNO were infuriated when one of the lawmakers from its component in the ruling government made a remark that all Malays were originally immigrants. Since race and religion are sensitive subjects to some especially, the Malay whose livelihood defendant on UMNO find it’s difficult to accept the definition that Malays are immigrants too

Thus ethnics like those categorised in Sabah and Sarawak actually play very little role in running the country in Malaya, let alone in Malaysia. The immigrants are the powerhouse and the elites who dominate and control everything else on the land. The Malayan ethnics identified earlier namely: the Negrito and Senoi groups, further divided into Lanoh, Semang, Kensui, Semai, Mah Meri and Jakun are very much treated as second or third class group in the country.

Examples of country’s leaders whose parents were immigrants, former Prime Minister Dr Mahathir Mohammed, an Indian by origin, his forefather was from South India, Kerala State, yet called himself Malay. The present Prime Minster, Najib Razak whose ancestors were from South Sulawesi, Indonesia, a Bugis by origin. In fact none of the present cabinet Ministers in Federal Government are from the ethnics mentioned with the exception, members from Sabah or Sarawak who are mostly local ethnics of Borneo. The issue that Malays originally were immigrants indeed by definition is correct.

Saturday, 22 November 2014

Blog SSKM akan/telah disekat???

Pihak SSKM-SSU(UK) telah menerima aduan daripada Rakyat Bangsa Negara Sabah dan Rakyat Bangsa Negara Sarawak bahawa mereka tidak dapat akses atau mengunjungi blog rasmi SSKM-SSU(UK). Ini disahkan lagi apabila satu email telah diterima untuk memaklumkan bahawa kerajaan malaya yang telah menyamar menjadi kerajaan malaysia telah mengeluarkan arahan kepada pihak Internet Service Provider (ISP) untuk menyekat link blog SSKM-SSU(UK) agar orang awam tidak dapat diakses oleh orang awam

kerajaan malaya yang telah menyamar menjadi malaysia kini telah memberi arahan kepada semua "Internet Service Provider (ISP)" untuk menukarkan "re-directing" atau "mengalihkan laluan" link tersebut kepada nombor IP address [175.139.142.25]. Kesannya, apabila anda klik link SSKM-SSU(UK) di link ini http://sabahsarawakmerdeka.blogspot.com/, anda akan terus dibawa kepada link [175.139.142.25]. Ia akan mengeluarkan paparan mesej seperti pada gambar yang disertakan seperti berikut...


Walau bagaimanapun, masih ramai yang dapat akses link blog SSKM-SSU(UK). Perkara ini memang sudah dalam jangkaan pihak SSKM-SSU(UK). Jikalau blog ini SSKM-SSU(UK) tidak dapat diakses lagi secara menyeluruh di malaya/malaysia, beberapa strategi akan dilaksanakan agar segala informasi pihak SSKM-SSU(UK) akan dapat sampai terus kepada rakyat Bangsa Negara Sabah dan Bangsa Negara Sarawak.

Sekarang anda faham sudah bagaimana kerajaan malaya yang telah menyamar menjadi kerajaan malaysia berusaha untuk terus memperbodohkan rakyat Bangsa Negara Sabah dan Bangsa Negara Sarawak agar mereka tidak mengetahui kebenaran dengan pelbagai penipuan rasmi siang dan malam?

Walau bagaimanapun, perjuangan ini akan bertambah menarik dengan gelagat mereka ini... Sesungguhnya, tindakan dan perlakuan kerajaan ini semuanya akan tercatat dalam buku sejarah Negara Sabah dan Negara Sarawak...

Ini adalah ISP daripada luar negara
Kepada sesiapa yang berkeinginan mencadangkan cara untuk mengatasi masalah ini, anda amatlah dialu-alukan untuk menghubungi pihak kami melalui email ini sskmsabahsarawak@gmail.com.

Berikut adalah senarai Internet Service Provider (ISP) yang terdapat di malaya/malaysia;
  1. Telekom Malaysia (TM)
  2. Jaring
  3. Time
  4. Redtone
  5. P1 Wimax
  6. Metrofon
  7. Maxis
  8. Celcom
  9. Digi
  10. Umobile
  11. Amax
  12. iZZi
  13. Extreme Broadband
  14. V-telecom
  15. Penangfon
  16. VDSL
Setakat ini, pihak SSKM-SSU(UK) sedang mengenal pasti ISP manakah yang telah menyekat link blog ini. Perkara ini akan dimaklumkan dalam masa yang terdekat. Jikalau sudah dikenal pasti, kempen untuk memboikot mereka akan dilakukan.

Mahukah anda terus membiarkan mereka ini menjajah kita secara halus??? Mahukah anda memberikan peluang kepada bn-umno (khususnya di Negara Sabah) untuk terus memerintah???

Kita sampaikan mesej ini kepada Internet Service Provider (ISP)... Jikalau mereka menyekat link SSKM, maka kita akan boikot penggunaan perkhidmatan mereka...

Setuju? Sebarkan...
Tidak? Bincangkan...

Harap maklum.

Friday, 21 November 2014

Kes Pulau Ligitan dan Pulau Sipadan [dan Tuntutan ke atas Sabah] di Mahkamah Keadilan Antarabangsa

PENDAHULUAN

Pada tahun 1996, buat pertama kali dalam sejarah Asia Tenggara, dua negara berjiran bersama-sama bersetuju untuk menyelesaikan secara aman satu pertikaian wilayah yang emotif di antara mereka, menerusi penglibatan satu pihak ketiga dan berasaskan undangundang antarabangsa. Pada tahun itu, Malaysia dan Indonesia bersetuju menyerahkan tuntutan masing-masing ke atas Pulau Ligitan dan Pulau Sipadan untuk dibicara dan diputuskan oleh Mahkamah Keadilan Antarabangsa (ICJ) di The Hague.

Kes pertama dari Asia Tenggara yang dihadapkan kepada Mahkamah itu dalam tahun 1959 bukan hasil persetujuan yang dicapai bersama. Pada masa itu, Cambodia secara bersendirian telah memohon kepada Mahkamah supaya mengisytiharkan Kuil Preah Vihear, yang terletak di sempadan dengan negara jirannya, adalah milik Cambodia dan bukannya milik Thailand. Dalam tahun 1962, Mahkamah membuat keputusan bahawa tuntutan Cambodia itu adalah betul.

Kes Pulau Ligitan dan Pulau Sipadan telah menjadi lebih bererti bagi Malaysia, walaupun bukan dirancang, setelah isu tuntutan Filipina terhadap Sabah timbul di Mahkamah pada masa yang sama dan ICJ membuat keputusan, walaupun secara tidak langsung, bahawa Filipina tidak mempunyai kes untuk membuat sebarang tuntutan ke atas Sabah.

SEJARAH PERTIKAIAN DI ANTARA MALAYSIA DAN INDONESIA

Status Pulau Sipadan dan Pulau Ligitan mula menjadi isu pada tahun 1969 apabila Indonesia, semasa perundingan dengan Malaysia mengenai pembatasan sempadan pentas benua di antara kedua negara, mempertikaikan kedaulatan Malaysia terhadap kedua-dua pulau berkenaan.

Di antara tahun 1992 dan 1994, tiga pusingan perbincangan tidak rasmi telah diadakan di antara pegawai-pegawai Malaysia dan Indonesia untuk menyelesaikan isu tersebut tetapi perbincangan itu tidak mencapai sebarang kejayaan.

Dalam bulan September 1994, Dr. (Tun) Mahathir Mohamad dan Presiden Soeharto, setelah mengambil kira bahawa perbincangan di peringkat pegawai telah tidak mencapai sebarang kemajuan, bersetuju supaya perbincangan tersebut diteruskan oleh wakilwakil peribadi masing-masing. Untuk melaksanakan tugas itu, Perdana Menteri Mahathir melantik Anwar Ibrahim, Timbalan Perdana Menteri, sementara Presiden Soeharto melantik Moerdiono, Menteri/ Setiausaha Negara.

Anwar dan Moerdiono bertemu sebanyak empat kali: Julai 1995 (di Jakarta), September 1995 (di Kuala Lumpur), September 1995 (di Jakarta) dan Jun 1996 (di Kuala Lumpur).

Di akhir pertemuan kali keempat, Timbalan Perdana Menteri Anwar dan Menteri Moerdiono, berpandukan syor yang telah dibuat kepada mereka oleh pegawai-pegawai yang terlibat dalam siri perbincangan tidak rasmi sebelum itu, bersetuju untuk mengesyorkan kepada Perdana Menteri Mahathir dan Presiden Soeharto, supaya kedua-dua pemimpin mempertimbangkan dan meluluskan agar Malaysia dan Indonesia memohon kepada ICJ untuk memutuskan soal negara mana yang sebenarnya mempunyai kedaulatan ke atas Pulau Ligitan dan Pulau Sipadan. Kedua-dua wakil juga bersetuju untuk mengesyorkan kepada kedua-dua pemimpin bahawa sebarang keputusan ICJ dalam hal ini hendaklah diterima oleh Kerajaan Malaysia dan Kerajaan Indonesia sebagai muktamad dan mengikat kedua-dua pihak.

PERSETUJUAN UNTUK MERUJUK PERTIKAIAN ITU KE ICJ

Pada Oktober 1996, ketika mereka bertemu di Kuala Lumpur, Dr. (Tun) Mahathir Mohamad dan Presiden Soeharto bersetuju supaya isu kedaulatan ke atas Pulau Ligitan dan Pulau Sipadan dirujuk ke ICJ.

Oleh sebab kedua-dua Malaysia dan Indonesia bukan penandatangan Statut ICJ, satu Perjanjian Khas antara mereka adalah diperlukan apabila keduanya berkeinginan membenarkan ICJ menyelesaikan pertikaian mereka. Berikutan itu, dua pusingan mesyuarat rasmi telah diadakan bagi merundingkan teks Perjanjian Khas bertujuan menyerahkan kes ini kepada ICJ untuk menyelesaikan pertikaian di antara Malaysia dan Indonesia mengenai kedaulatan ke atas Pulau Ligitan dan Pulau Sipadan.

Pusingan pertama telah diadakan di Kuala Lumpur (Januari 1997) dan pusingan kedua di Bandung (April 1997). Semasa pusingan kedua, kedua-dua belah pihak mencapai konsensus ke atas teks Perjanjian. Di dalam kata-kata penutup beliau di mesyuarat tersebut, Ketua Delegasi Malaysia memberi pengiktirafan kepada Presiden Soeharto yang telah memainkan peranan yang besar dalam memudahkan mencari jalan penyelesaian secara aman. Presiden Soeharto telah membuat kenyataan tentang betapa pentingnya menyelesaikan isu Pulau Ligitan dan Pulau Sipadan supaya tidak membebankan generasi akan datang dengan satu isu yang tidak selesai yang boleh menjadi bertambah buruk pada masa hadapan jika tidak diselesaikan dengan aman pada masa sekarang. Pada 31 Mei 1997, Perjanjian Khas berkenaan telah ditandatangani oleh Menteri Luar Negeri Malaysia (Abdullah Ahmad Badawi) dan Indonesia (Ali Alatas).[1]

Susulan itu, dan seperti yang telah diperuntukkan di dalam Perjanjian Khas, Malaysia dan Indonesia secara serentak menyerahkan kepada ICJ tiga pusingan memorandum bertulis berkenaan kes masing-masing: Memorial (2 November 1999), Memorial Balas (2 Ogos 2000), dan Memorial Jawapan (2 Mac 2001).

Perbicaraan Lisan bagi Kes Mengenai Kedaulatan ke atas Pulau Ligitan dan Pulau Sipadan (Indonesia/Malaysia) telah dijalankan oleh ICJ di The Hague dari 3 hingga 12 Jun 2002.

[1] Perjanjian Khas Untuk Menyerah Kepada Mahkamah Keadilan Antarabangsa Pertikaian Di Antara Malaysia dan Indonesia Mengenai Kedaulatan ke atas Pulau Ligitan dan Pulau Sipadan, 31 Mei 1997.

ASAS KES INDONESIA

Indonesia telah menegaskan bahawa ia telah memperoleh hak milik ke atas Pulau Ligitan dan Pulau Sipadan berasaskan perjanjian antarabangsa, iaitu melalui Konvensyen Inggeris-Belanda 1891 antara Great Britain dan Netherlands. Perjanjian itu, katanya, telah menerangkan di mana terletaknya sempadan yang membahagikan pemilikan harta antara Belanda dan British di atas Pulau Borneo. Indonesia mendakwa Artikel IV Konvensyen 1891 itu membawa maksud bahawa garisan sempadan di atas tanah di latitud 4°10’ Utara boleh dipanjangkan ke arah laut, dan apabila dibuat demikian Pulau Ligitan dan Pulau Sipadan akan terlihat terletak di sebelah bawah garisan tersebut, dan maka dengan itu adalah terletak di sebelah kawasan Indonesia.

Artikel IV Konvensyen 1891 itu berbunyi seperti berikut:

“Dari titik 4°10’ Utara Latitud di pantai timur garisan sempadan itu akan diteruskan ke (arah) timur mengikut garisan lintang itu, merentasi Pulau Sebittik; bahagian pulau yang terletak di sebelah utara daripada garisan lintang tersebut akan menjadi hak milik mutlak Syarikat Borneo Utara British, dan bahagian di sebelah selatan daripada garisan lintang itu menjadi hak milik Netherlands.” [2]

Malaysia mempertikaikan tafsiran Indonesia terhadap Artikel IV Konvensyen 1891, dan menegaskan bahawa garisan sempadan berkenaan berakhir di pantai timur Pulau Sebatik, dan tidak berterusan di atas lautan. Perjanjian itu sendiri tidak merujuk kepada sebarang peta dan tiada apa-apa peta yang dilampirkan kepada Perjanjian itu. Hujah-hujah Malaysia adalah berasaskan makna sebenar perkataan-perkataan yang digunakan di dalam Perjanjian itu. Dan perkataan-perkataan dalam Perjanjian itu membawa maksud bahawa garisan sempadan berkenaan tidak berterusan jauh ke timur hingga sampai ke laut.

Oleh yang demikian, Pulau Ligitan dan Pulau Sipadan bukannya terletak di sebelah selatan daripada sebarang garisan sempadan kerana garisan sempadan yang dikatakan wujud hanyalah teori yang dikemukakan oleh Indonesia.

[2] Memorial Malaysia, Jilid 1, Perenggan 8.4.

KES MALAYSIA BERLANDASKAN DUA ASAS

Malaysia mewarisi hak milik secara turun-temurun Mengenai asas pertama, Malaysia berhujah bahawa ia dan kerajaan sebelumnya telah memperoleh hak milik yang sah ke atas Pulau Ligitan dan Pulau Sipadan menerusi satu siri perjanjian dengan negara-negara lain yang berkepentingan di kawasan itu. Perjanjian-perjanjian tersebut termasuklah penyerahan hak dan penyerahan kuasa 1878 ke atas sebahagian daripada tanah dan wilayah di Pulau Borneo yang dilakukan oleh Sultan Sulu kepada Alfred Dent dan Baron von Overback selaku wakil sebuah syarikat British. Kemudian, hak milik British ke atas Borneo Utara diiktiraf oleh Negara Sepanyol pada tahun 1885, oleh Negara Belanda pada tahun 1891 dan oleh Amerika Syarikat pada tahun 1930. Akhir sekali, Sabah, termasuklah Pulau Ligitan dan Pulau Sipadan, menjadi sebahagian daripada wilayah Malaysia di bawah Perjanjian Malaysia 1963.

Malaysia mempunyai hak milik kerana melaksanakan berbagai effectivites

Mengenai asas kedua, Malaysia menyatakan bahawa ia telah mengemukakan beberapa bukti, di dalam memorandum bertulis dan juga semasa perbicaraan lisan, bahawa Pulau Ligitan dan Pulau Sipadan sebenarnya merupakan hak milik dan tertakluk kepada pentadbiran Malaysia dan juga kerajaan sebelumnya semenjak tahun 1878. Adalah mustahil bagi Indonesia untuk mengemukakan sebarang bukti serupa dengan itu.

HUJAH ALTERNATIF INDONESIA

Pada hari terakhir gilirannya untuk berhujah di hadapan Hakim-Hakim Mahkamah, Indonesia mengemukakan satu asas alternatif dan subsidiari iaitu, jika ICJ mendapati bahawa Konvensyen 1891 tidak mampu mengurniakan kepada Negara Belanda/Indonesia kedaulatan ke atas Pulau Ligitan dan Pulau Sipadan, Mahkamah boleh membuat keputusan Negara Belanda/Indonesia mempunyai kedaulatan ke atas kedua-dua pulau tersebut berdasarkan asas bahawa mereka mewarisi hak milik berkenaan daripada Sultan Bulongan.

Malaysia membuat hujah balas bahawa tiada apa-apa bukti yang menunjukkan Sultan Bulongan mempunyai sebarang kuasa ke atas Pulau Ligitan dan Pulau Sipadan kerana Kesultanan itu berkuasa hanya di atas daratan manakala Pulau Ligitan dan Pulau Sipadan kedua-dua terletak jauh di lautan, iaitu 42 batu nautika bagi Pulau Ligitan dan 55 batu nautika bagi Pulau Sipadan. Malaysia juga telah mengemukakan bukti yang disediakan oleh seorang pakar sejarah yang mengesahkan bahawa Bulongan hanyalah sebuah Kesultanan kecil di persisiran laut dan jajahan takluknya amatlah terhad.

KEPUTUSAN MAHKAMAH MEMIHAK KEPADA MALAYSIA

Mahkamah tidak mengambil berat hujah Malaysia yang mengatakan bahawa ia mempunyai kedaulatan ke atas Pulau Ligitan dan Pulau Sipadan kerana mewarisi hak milik secara turuntemurun menerusi satu siri perjanjian. Tetapi ICJ mengiktiraf bahawa memang benar Malaysia telah berkelakuan sebagai tuan empunya Pulau Ligitan dan Pulau Sipadan sekian lama dan telah melaksanakan tugas-tugas sebagai pentadbir ke atas pulau-pulau tersebut.

Mahkamah menyatakan bahawa langkah-langkah yang telah diambil oleh Malaysia, termasuklah membuat peraturan dan kawalan terhadap pengutipan telur penyu di Pulau Ligitan dan Pulau Sipadan dan juga penubuhan kawasan rizab burung di Sipadan, perlulah dilihat sebagai tingkah laku seorang pengawal yang mempunyai kuasa membuat peraturan-peraturan pentadbiran (effectivites) ke atas wilayah-wilayah yang disebut nama-namanya secara jelas.

Mahkamah membuat kesimpulan bahawa langkah-langkah tersebut dan beberapa aktiviti lain yang dijalankan oleh Malaysia, walaupun tidak banyak, merangkumi tempoh masa yang agak lama dan menunjukkan satu corak kelakuan yang menzahirkan niat hendak melaksanakan fungsi-fungsi sebagai Kerajaan yang memerintah ke atas kedua-dua pulau berkenaan. Walhal effectivites yang dikemukakan oleh Indonesia tidak mencukupi syarat untuk menzahirkan niat atau azam yang serupa terhadap pulau-pulau itu.

ICJ menurunkan penghakimannya pada 17 Disember 2002, dan dengan undi majoriti 16 berlawan 1, Mahkamah memutuskan bahawa kedaulatan ke atas Pulau Ligitan dan Pulau Sipadan adalah kepunyaan Malaysia.[3]

Oleh yang demikian, nyatalah bahawa Malaysia telah memenangi kes ini atas asas effectivites nya bersabit dengan Pulau Ligitan dan Pulau Sipadan, dan bukan atas asas ia mewarisi hak milik turuntemurun menerusi satu siri perjanjian dengan negara-negara lain yang berkepentingan di kawasan itu.

[3] Penghakiman, 17 Disember 2002, perenggan 150.

CAMPUR TANGAN OLEH FILIPINA

Di sini, pembaca dibawa menjejak kembali masa untuk mengikuti kisah tindakan Filipina yang cuba campur tangan dalam kes antara Malaysia dan Indonesia ini.

Semuanya bermula pada 22 Februari 2001, apabila Filipina membuat permohonan kepada ICJ untuk memperoleh salinan memorandum Indonesia dan memorandum Malaysia di saat-saat terakhir sebelum kedua-dua pihak selesai menyediakan semua memorandum bertulis yang perlu diserah kepada ICJ. Kedua-dua Malaysia dan Indonesia membantah permintaan yang dibuat oleh Filipina. Pihak Mahkamah seterusnya menolak permohonan dari Filipina itu.

Setelah gagal memperoleh dokumen-dokumen yang ditukar antara Malaysia dan Indonesia, Filipina mengambil langkah seterusnya untuk melibatkan negaranya secara terus menerus sebagai parti yang berkepentingan di dalam kes ini. Untuk tujuan ini, pada 13 Mei 2001, Filipina memfailkan permohonan untuk campur tangan dalam prosiding di hadapan Mahkamah.

Filipina membuat permohonan itu di bawah peruntukan Artikel 62 Statut ICJ, seperti yang dipetik di bawah ini:

  • Seandainya sebuah negara berpendapat bahawa ianya mempunyai kepentingan, yang ada asas dari segi undangundang, yang mungkin akan terjejas oleh keputusan dalam kes berkenaan, maka negara itu boleh meminta kebenaran daripada Mahkamah untuk campur tangan.
  •  Adalah menjadi hak Mahkamah untuk membuat keputusan tentang permintaan tersebut.
Malaysia dan Indonesia kedua-duanya mendaftarkan bantahan mereka terhadap permohonan Filipina. Berikutan bantahan itu, ICJ mengadakan Perbicaraan Lisan khas untuk menimbangkan permohonan campur tangan dari Filipina itu. Perbicaraan Lisan berkenaan telah diadakan di Mahkamah di The Hague dari 25 hingga 29 Jun 2001.

Semasa Perbicaraan Lisan, Filipina dengan jelas menyatakan bahawa permohonan negaranya supaya dibenarkan campur tangannya dalam kes ini adalah untuk mencapai dua tujuan: pertama, untuk mengekalkan tuntutannya bahawa Filipina berkuasa dan mempunyai kedaulatan ke atas Borneo Utara dan kedua, untuk memaklumkan kepada Mahkamah bagaimana tuntutannya ke atas Sabah boleh menjadi terjejas selepas Mahkamah membuat keputusannya dalam kes di antara Malaysia dan Indonesia mengenai Pulau Ligitan dan Pulau Sipadan.

Filipina juga memaklumkan kepada Mahkamah bahawa mereka bukannya berhajat membuat sebarang tuntutan terhadap Pulau Ligitan dan Pulau Sipadan. Mereka cuma mahu melindungi kepentingan negara mereka apabila Mahkamah akhirnya membuat keputusan tentang siapa mempunyai kedaulatan ke atas kedua-dua pulau tersebut yang sedang menjadi pertikaian antara Malaysia dan Indonesia.

SEJARAH TUNTUTAN FILIPINA TERHADAP SABAH

Pada tahun 1962, Filipina telah mengambil beberapa langkah untuk mendedahkan tuntutannya ke atas Sabah, dalam konteks sebuah kempen membantah penubuhan Persekutuan Malaysia.

Dalam tahun tersebut, seorang yang bernama Mohammad Esmail Kiram, yang mengaku dirinya Sultan Sulu dan kononnya bertindak atas nasihat dan kebenaran Ruma Bechara yang juga samar-samar kesahihannya, telah menandatangani bersama-sama dengan Emmanuel Perez, ketika itu Naib Presiden dan Setiausaha Hal- Ehwal Luar Filipina, satu watikah penyerahan yang kononnya menyerahkan wilayah Borneo Utara kepada Republik Filipina. Peristiwa itu, mengikut hujah Filipina, telah menguatkuasakan satu pemindahan kedaulatan ke atas Sabah daripada Sultan Sulu kepada Republik Filipina.

Dalam tahun 1968, pegawai-pegawai Malaysia dan Filipina bertemu di Bangkok untuk membincangkan bagaimana Filipina boleh menggugurkan tuntutannya ke atas Sabah secara persahabatan dan dalam suasana yang terhormat. Walau bagaimanapun, perbincangan tersebut gagal kerana Delegasi Filipina mendesak supaya perkara itu dibawa ke Mahkamah Keadilan Antarabangsa bagi memperoleh keputusan.

Dengan cara menggunakan peruntukan di bawah Artikel 62 Statut ICJ, maka dalam tahun 2001 Filipina akhirnya mendapat harinya di Mahkamah yang ditunggu-tunggu itu, walaupun dapat masuk melalui pintu belakang.

Semua yang hadir di Mahkamah ketika Perbicaraan Lisan sedar dengan segera bahawa asas perundangan yang diguna oleh Filipina memohon campur tangan di dalam kes ini rupanya sangat lemah. Tetapi Filipina telah berjaya menggunakan kehadiran mereka di Mahkamah bagi menerangkan secara terperinci, dan memasukkan

ke dalam rekod Mahkamah, butir-butir mengenai tuntutan Filipina ke atas Sabah.

JAWAPAN MALAYSIA MEMATAHKAN HUJAH FILIPINA MENUNTUT SABAH

Walaupun tujuan Perbicaraan Lisan di hadapan Mahkamah itu hanyalah untuk mendebatkan sama ada Filipina layak atau tidak campur tangan dalam kes antara Malaysia dan Indonesia, Delegasi Malaysia tidak melepaskan peluang untuk menyanggah dakwaandakwaan yang dibuat oleh Delegasi Filipina mengenai tuntutan mereka ke atas Sabah walaupun perkara itu tiada kaitan dengan isu kedaulatan ke atas Pulau Ligitan dan Pulau Sipadan.

Delegasi Malaysia memberi penjelasan kepada Mahkamah mengapa Malaysia menolak sama sekali dan tanpa syarat apa jua tuntutan yang dibuat oleh Filipina ke atas Sabah. Malaysia memohon Mahkamah mencatat hakikat bahawa hujah-hujah yang dikemukakan oleh Delegasi Filipina mengandungi berbagai-bagai kecacatan manakala, dari segi wilayah, lingkungan kawasan sebenar yang dituntut oleh Filipina tidak jelas dan ini menjadikan objek tuntutan berkenaan sangat samar-samar.

Malaysia memaklumkan kepada Mahkamah bahawa, sebagai sebuah entiti antarabangsa, Kesultanan Sulu lenyap pada September 1878 apabila Sepanyol akhirnya berjaya menakluki Kesultanan tersebut. Kesultanan berkenaan hapus sama sekali dan tiada lagi wujud sebagai apa jua entiti apabila Amerika Syarikat memansuhkan sepenuhnya Kesultanan itu pada tahun 1936 iaitu apabila Sultan Sulu yang terakhir mangkat pada tahun itu. Selepas itu, waris-waris kepada harta-harta peribadi Sultan menerima sejumlah wang yang sebelum itu dibayar kepada Sultan Sulu. Waris-waris tersebut menerima wang berkenaan berikutan keputusan Mahkamah Tinggi Negeri Borneo Utara pada tahun 1938, yang menjalankan hukuman undang-undang bersabit dengan pemansuhan muktamad Kesultanan Sulu. Semasa membuat keputusan berkenaan, Mahkamah Tinggi itu menjelaskan dengan terang bahawa pembayaran wang warisan itu tiada kena mengena dengan apa jua persoalan mengenai kedaulatan.

Malaysia menjelaskan juga kepada Mahkamah status kedaulatan wilayah Borneo Utara British sebelum dan sehingga tahun 1962. Great Britain dan Jerman mengiktiraf kedaulatan Sepanyol ke atas Gugusan Kepulauan Sulu serta sempadan pengaruh Sepanyol di kawasan itu dalam Protokol Madrid 1885. Di bawah perjanjian yang sama, Sepanyol telah melepaskan semua tuntutannya ke atas Borneo. Selepas itu, Amerika Syarikat — selaku kuasa yang berdaulat ke atas Filipina dan sebagai kuasa pengganti kepada Sepanyol — telah dengan nyata mengiktiraf Protokol Madrid 1885. Amerika Syarikat melafazkan pengiktirafan ini sebanyak dua kali; pertama semasa Pertukaran Nota 1907 dan kedua dalam Konvensyen Sempadan 1930 di antara Amerika Syarikat dan Great Britain.

Malaysia menegaskan kepada Mahkamah bahawa, satu demi satu, perjanjian-perjanjian tahun 1885, 1907 dan 1930 dengan eksplisitnya mengiktiraf bahawa Borneo Utara adalah wilayah British dan bukannya kepunyaan Sepanyol, bukannya kepunyaan Amerika dan bukannya kepunyaan Filipina. Oleh yang demikian, tiada apa yang boleh dilakukan dalam tahun 1962 oleh rakyat biasa (orang-orang yang kononnya waris Sultan Sulu) yang boleh mengubah status kedaulatan Borneo Utara.

Malaysia menekankan kepada Mahkamah adalah sangat aneh sekiranya ada sesiapa yang cuba menyarankan bahawa orang-orang biasa mengakui waris Sultan Sulu yang terakhir boleh menyimpan — dalam simpanan bersama semua anggota keluarga kononnya — kedaulatan ke atas wilayah Sulu yang dimiliki oleh Almarhum Sultan, yang boleh dipindahkan kepada Filipina dalam bentuk satu surat penyerahan peribadi yang ditandatangani dalam tahun 1962.

Namun, itulah teori yang cuba disarankan oleh Delegasi Filipina kepada ICJ.

Seterusnya, Malaysia memaklumkan kepada Mahkamah bahawa dalam tahun 1962 itu juga, satu pilihan raya telah diadakan di Borneo Utara (dan Sarawak) yang mana soal menyertai Malaysia menjadi perkara pokok dalam kempen. Menerusi undi mereka dalam pilihan raya tersebut, penduduk-penduduk Borneo Utara (dan Sarawak) telah membuat keputusan dengan majoriti yang besar menyokong parti politik yang pro Malaysia. Satu Suruhanjaya4 yang ditubuh oleh kuasa yang memerintah Borneo Utara (dan Sarawak) pada masa itu, iaitu Great Britain, juga mencapai kesimpulan yang sama. Setiausaha Agung Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu membuat pengesahan yang sama pada tahun 1963,5 iaitu apabila beliau mengesahkan bahawa tidak ada sebarang keraguan yang sebahagian besar penduduk-penduduk di dalam wilayah Borneo Utara dan Sarawak menyokong agar wilayah-wilayah itu menyertai Persekutuan Malaysia.

Maka demikianlah, Great Britain melepaskan kedaulatannya ke atas Sabah pada tahun 1963, dan pada tahun itu juga Sabah menjadi sebahagian daripada Persekutuan Malaysia yang baru tertubuh itu.

[4] Laporan Suruhanjaya Penyiasatan, Borneo Utara dan Sarawak (Laporan Suruhanjaya Cobbold).
[5] Laporan Misi ke Malaysia Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu, 1963.

MAHKAMAH MENOLAK PERMINTAAN FILIPINA UNTUK CAMPUR TANGAN

Pada 23 Oktober 2001, ICJ menurunkan penghakimannya mengenai permohonan Filipina untuk campur tangan dalam kes di antara Malaysia dan Indonesia mengenai kedaulatan ke atas Pulau Ligitan dan Pulau Sipadan. Mahkamah membuat kenyataan bahawa Filipina telah gagal memperlihatkan bahawa ia mempunyai kepentingan dalam kes ini yang ada asas dari segi undang-undang yang boleh melayakkan Filipina campur tangan. Maka Mahkamah membuat keputusan tidak membenarkan permohonan dari Filipina itu.

Mahkamah menurunkan Penghakiman seperti tersebut di atas setelah mengadakan pengundian secara rahsia, dan keputusan undi rahsia mengenai perkara ini ialah 16 Hakim menyokong pendapat majoriti dan hanya 1 Hakim yang menentang.

Hakim yang menentang ialah Hakim Oda dan beliau telah menulis satu Pendapat Bertentangan [6] yang antara lain mengatakan beliau menentang hanya bahagian Penghakiman yang tidak membenarkan Filipina campur tangan kerana beliau yakin permintaan Filipina untuk campur tangan dalam kes di antara Malaysia dan Indonesia sepatutnya dibenarkan. Walau bagaimanapun beliau menambah bahawa perselisihan pendapat beliau dengan Hakim-Hakim lain, dalam kes sampingan ini, terhad hanya kepada isu mengenai hak Filipina untuk campur tangan. Hakim Oda menyatakan bahawa undi beliau tidak mencerminkan pandangan beliau tentang kesahihan atau sebaliknya bersabit apa jua tuntutan yang hendak dibuat oleh Filipina ke atas Borneo Utara, atau tentang hujah-hujah Indonesia atau Malaysia dalam kes utama mengenai kedaulatan ke atas Pulau Ligitan dan Pulau Sipadan.

Satu lagi pendapat yang patut diberi perhatian ialah Pendapat Berasingan yang dirakamkan oleh Hakim ad hoc Franck. Beliau mengundi bersama majoriti dan Pendapat Berasingan beliau telah direkodkan sebagai sebahagian daripada Penghakiman Bertulis yang diturunkan oleh Mahkamah. Antara lain, Hakim ad hoc Franck mengatakan dengan jelas bahawa tuntutan Filipina ke atas Sabah pada masa kini berada hanya sebagai satu catatan dalam sejarah kerana, walau apa pun asas yang dikemukakan oleh Filipina, semuanya telah menjadi luput akibat pilihan raya di Sabah pada tahun 1963 dalam mana rakyat Sabah telah membuat keputusan yang sah tentang nasib diri mereka dan masa depan negara mereka.[7]

[6] Pendapat Bertentangan oleh Hakim Oda, 23 Oktober 2001, perenggan 1.
[7] Pendapat Berasingan oleh Hakim ad hoc Franck, 23 Oktober 2001, perenggan 15.

KEPUTUSAN ICJ DALAM KES INI TELAH MENINGGALKAN KESAN PENTING DI ALAM DIPLOMASI DAN UNDANGUNDANG ANTARABANGSA

Apabila Malaysia dan Indonesia menyelesaikan satu pertikaian di antara mereka secara aman dan berasaskan undang-undang antarabangsa, mereka telah melakukan sesuatu yang tidak pernah berlaku sebelum itu di Asia Tenggara. Mereka juga telah menunjukkan sebuah contoh cara yang baik untuk menyelesaikan pertikaian antara negara. Cara yang terbaik bagi menyelesaikan masalah-masalah di antara negara biasanya ialah melalui rundingan secara berbaik-baik. Namun begitu, di dalam keadaan yang wujud pada ketika itu, persetujuan mereka supaya merujuk isu kedaulatan ke atas Pulau Ligitan dan Pulau Sipadan untuk diputuskan oleh ICJ terbukti menjadi pilihan terbaik bagi kedua-dua Malaysia dan Indonesia.

Permintaan yang dibuat oleh Filipina untuk campur tangan telah menerbitkan satu situasi yang tidak disangka. Buat kali pertama, isu tuntutan Filipina ke atas Sabah telah dikenakan penelitian undang-undang di Mahkamah walaupun secara tidak langsung. Dan penelitian ini telah mendedahkan fakta bahawa objek sebenarnya yang dituntut oleh Filipina adalah tidak jelas dan persembahan Delegasi Filipina di hadapan Mahkamah mengandungi beberapa percanggahan antara hujah-hujah yang dikemukakan oleh mereka. Keputusan ICJ menolak permintaan Filipina untuk campur tangan, termasuklah pendapat yang ditulis oleh dua orang Hakim, telah mendedahkan dengan jelas iaitu cubaan Filipina memancing simpati pihak Mahkamah mengenai tuntutannya ke atas Sabah telah menemui kegagalan.

Malaysia membantah permintaan Filipina untuk campur tangan, dan dengan itu telah berjaya mencegah Filipina daripada menggunakan Artikel 62 Statut ICJ sebagai platform untuk memajukan tuntutannya ke atas Sabah. Malaysia berpuas hati mendapat peluang untuk menjelaskan kepada Mahkamah bahawa Filipina bukan sahaja tidak ada hak untuk campur tangan dalam kes mengenai Pulau Ligitan dan Pulau Sipadan, negara itu juga tidak mempunyai sebarang tuntutan yang boleh dibuat daripada Malaysia mengenai Sabah. Malaysia berjaya menjelaskan kepada ICJ, lebih daripada cukup, bahawa tuntutan Filipina ke atas Sabah tidak berasas langsung, baik dari segi fakta mahupun dari sudut undang-undang.

Mula-mulanya permohonan Filipina untuk campur tangan hanya membosankan kerana mengganggu prosiding dan mengalih perhatian Mahkamah daripada perkara pokok, iaitu untuk menyelesaikan pertikaian antara Malaysia dan Indonesia. Akhirnya, Filipina bukan sahaja tidak memperoleh kebenaran untuk campur tangan tetapi telah juga mengalami kerugian besar — dari segi diplomasi dan juga dari sudut undang-undang — akibat cubaannya menghidupkan semula tuntutan Filipina ke atas Sabah.

PENUTUP

Malaysia telah mencapai kemenangan di Mahkamah Keadilan Antarabangsa — di peringkat awal dalam fasa campur tangan (Indonesia/Malaysia/Filipina) dan seterusnya dalam fasa merit (Indonesia/Malaysia) — kerana Malaysia mempunyai kes yang baik, dan telah menyampaikan hujah-hujah secara lengkap dan teliti. Kejayaan ini dicapai kerana wujudnya semangat kerja berkumpulan yang baik, termasuk kerja-kerja penyelidikan yang memakan masa bertahun-tahun yang melibatkan pemeriksaan ribuan dokumen dan peta-peta zaman dahulu. Kerja penyelidikan ini telah dilakukan di arkib-arkib dan simpanan rekod di Sabah, Semenanjung Malaysia, United Kingdom, Amerika Syarikat, India dan Belanda oleh pegawai-pegawai Kementerian Luar Negeri termasuk Kedutaan-Kedutaan Besar Malaysia di negara-negara yang disebutkan di atas, Jabatan Arkib Negara, Jabatan Ukur dan Pemetaan, Kementerian Tanah dan Pembangunan Koperasi, Angkatan Tentera Laut, Agensi-Agensi Kerajaan yang lain dan juga beberapa sarjana dan sejarawan dari universiti-universiti di dalam dan luar Malaysia.

Kementerian Luar Negeri (Wisma Putra) berfungsi sebagai penyelaras utama dalam penyediaan dan pembawaan kes ini ke ICJ. Ketua Pasukan Malaysia, semada Perbicaraan Lisan di hadapan 17 Hakim-Hakim Mahkamah pada Disember 2002, ialah Abdul Kadir Mohamad dalam kapasitinya sebagai Agen Malaysia di ICJ dan Duta Besar Tugas-tugas Khas di Kementerian Luar Negeri. Noor Farida Ariffin, Duta Besar Malaysia di Netherlands, bertugas sebagai Agen-Bersama.

Komponen antarabangsa Pasukan Malaysia terdiri daripada: (i) Sir Elihu Lautherpacht CBE,QC, Profesor Kehormat Undang-Undang Antarabangsa, Universiti Cambridge, (ii) Mr. Jean-Pierre Cot, Professor Emeritus, Universiti Paris, (iii) Professor James Crawford S.C, F.B.A, Professor Undang-Undang Antarabangsa Whewell, Universiti Cambridge, dan (iv) Professor Nicholas Schrijver, Professor Undang-Undang Antarabangsa, Free University of Amsterdam dan Institut Pengajian Sosial, The Hague.

Tan Sri Abdul Kadir Mohamad juga pernah memegang jawatan Ketua Setiausaha di Kementerian Luar Negeri (1996-2001), dan selepas itu beliau dilantik sebagai Duta Besar Tugas-tugas Khas pada tahun 2001. Walau bagaimanapun, pendapat yang dinyatakan oleh beliau dalam artikel ini adalah pendapat peribadi beliau sendiri sepenuhnya dan tidak semestinya mencerminkan pendirian Kementerian Luar Negeri atau Kerajaan Malaysia.

Nota:

Pembaca-pembaca yang ingin membaca butir-butir terperinci Kes Mengenai Kedaulatan Ke atas Pulau Ligitan dan Pulau Sipadan (Indonesia/Malaysia), termasuklah Permohonan Kebenaran untuk Campur Tangan oleh Kerajaan Filipina, boleh melayari laman web Mahkamah Keadilan Antarabangsa di Peace Palace, The Hague: http://www.icj-cij.org

RUJUKAN

DOKUMEN ICJ
Versi cetak dokumen-dokumen ICJ yang disenaraikan di bawah ini boleh didapati di Perpustakaan Mahkamah di Peace Palace, The Hague, manakala versi elektronik boleh dilayari dengan mudah di laman web Mahkamah: http://www.icj.cij.org, atau dibaca dalam CD yang disertakan dengan buku ini.

Kes Mengenai Kedaulatan terhadap Pulau Ligitan dan Pulau Sipadan (Indonesia/Malaysia)

Perjanjian Khas untuk Menyerah kepada Mahkamah Keadilan Antarabangsa Pertikaian di antara Malaysia dan Indonesia Mengenai Kedaulatan ke atas Pulau Ligitan dan Pulau Sipadan 31 Mei 1997

Prosiding Bertulis
Memorial Malaysia, 2 November 1999
Memorial Republik Indonesia, 2 November 1999
Memorial Balas Malaysia, 2 Ogos 2000
Memorial Balas Republik Indonesia, 2 Ogos 2000
Memorial Jawapan Malaysia, 2 Mac 2001
Memorial Jawapan Republik Indonesia, 2 Mac 2001

Prosiding Lisan
(A) PERMOHONAN KEBENARAN UNTUK CAMPURTANGAN OLEH FILIPINA
Rekod kata-demi-kata Penghujahan Lisan yang dibuat oleh kedua-dua pihak semasa Persidangan Terbuka Mahkamah

CR 2001/1, Isnin 25 Jun 2001 (Filipina)
CR 2001/2, Selasa 26 Jun 2001 (Indonesia/Malaysia)
CR 2001/3, Khamis 28 Jun 2001 (Filipina)
CR 2001/4, Jumaat 29 Jun 2001 (Indonesia/Malaysia)

Penghakiman, 23 Oktober 2001, termasuk:
Pendapat Yang Bertentangan oleh Hakim Oda
Pendapat Yang Berasingan oleh Hakim Koroma
Pengisytiharan oleh Hakim Parra-Aranguren
Pendapat Yang Berasingan oleh Hakim ad hoc Weeramantry
Pendapat Yang Berasingan oleh Hakim ad hoc Franck

Ringkasan Penghakiman
Ringkasan No. 2001/3, 23 Oktober 2001

Siaran Akhbar
No. 2001/28 pada 23 Oktober 2001
Mahkamah mendapati bahawa Permohonan Kebenaran Untuk
Campur Tangan Filipina tidak boleh dilulus

(B) PERBICARAAN FASA MERIT (INDONESIA/MALAYSIA)

Rekod kata-demi-kata Penghujahan Lisan yang dibuat oleh kedua-dua pihak semasa Persidangan Terbuka Mahkamah
CR 2002/27, Isnin 3 Jun 2002 Pagi (Indonesia)
CR 2002/28, Isnin 3 Jun 2002 Petang (Indonesia)
CR 2002/29, Selasa 4 Jun 2002 Pagi (Indonesia)
CR 2002/30, Khamis 6 Jun 2002 Petang (Malaysia)
CR 2002/31, Jumaat 7 Jun 2002 Pagi (Malaysia)
CR 2002/32, Jumaat 7 Jun 2002 Petang (Malaysia)
CR 2002/33, Isnin 10 Jun 2002 Pagi (Indonesia)
CR 2002/34, Isnin 10 Jun 2002 Petang (Indonesia)
CR 2002/35, Rabu 12 Jun 2002 Pagi (Malaysia)

Penghakiman, 17 Disember 2002, termasuk:
Pengisytiharan oleh Hakim Oda
Pendapat Yang Bertentangan oleh Hakim Franck

Ringkasan Penghakiman
Ringkasan No. 2002/2, 17 Disember 2002

Siaran Akhbar
No. 2002/39 pada 17 Disember 2002
Mahkamah mendapati bahawa kedaulatan ke atas Pulau Ligitan dan
Pulau Sipadan adalah kepunyaan Malaysia

Penerbitan
Laporan Suruhanjaya Penyiasatan, Borneo Utara dan Sarawak
(Laporan Suruhanjaya Cobbold)
Knebworth House, Hertfordshire, 21 Jun 1962
Dicetak oleh Percetakan Kerajaan, Persekutuan Tanah Melayu,
1962

Laporan Misi Ke Malaysia Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu,
1963
Rekod Rasmi Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu, New York




Source: http://www.un.org/depts/los/clcs_new/submissions_files/mysvnm33_09/mys_re_phl_2009re_mys_vnm_e.pdf

Philippine's Claim to North Borneo Clearly Has No Basis Under International Law

‘There was no Sabah referendum’

Any talks between Malaysia and the Philippines must include Sabah because only the people of Sabah can decide what they want, says Jeffrey Kitingan.

KOTA KINABALU: United Borneo Front (UBF) chairman Jeffrey Kitingan has disputed the context of the 1962 referendum which academics and Prime Minister Najib Tun Razak claim confirmed Sabahans’ desire to be part of Malaysia.

“There has never been a referendum on Sabah as stated by some academics.

“In fact, the so-called referendum in 1962-63 was actually only a sampling survey of less than four percent of the Sabah population,” he said in response to Najib’s comments on Sabah yesterday.

Najib said there was no question of Sabah not being within Malaysia.

Said Najib: “On the question of polemics of whether Sabah is a part of Malaysia, I want to stress that the issue had been finalised in 1978 and Sabah is a valid region in Malaysia,” he said.

He said the Cobbold Commission had held a referendum and two-thirds of the people in Sabah agreed to the state being a part of Malaysia. The commission also obtained the recognition of the United Nations.

(The Cobbold Commission was set up to find out whether the people of Sabah and Sarawak were agreeable to the proposal to create Malaysia, made up of Malaya, Singapore, Sabah and Sarawak.)

But Jeffrey, who also heads the Sabah chapter of the State Reform Party (STAR), said the Malaysia Agreement which incorporated terms of the Cobbold Commission “is yet to be implemented”.

“Najib must realise that Sabah belongs to the people of Sabah.

“Malaysia does not own Sabah as the Malaysia Agreement is yet to be implemented. Sabah is not a piece of lifeless property to be fought over between the Philippines [Sulu claim] and Malaya.

“Therefore, any talks between Malaysia/Malaya and the Philippines must include Sabah because only the people of Sabah can decide what they want.

“The [Sulu's] Sabah claim, whether valid or not, must be resolved once and fo all by bringing all the relevant parties to the table within the ambitof Britain and the United Nations and find a peaceful solution,” he said.

PMs have failed Sabah

He added that “the time has come to review the implementation of the Malaysia Agreement and ensure its viability and survival by addressing the unhappiness of the other remaining partners – Sabah and Sarawak”.

Jeffrey also pointed out that it was vital that the federal government clean up the mess created by (former prime minister) Dr Mahathir Mohamad and Umno in Sabah which had put Sabah and its citizens at perpetual risk.

“They made Sabah insecure by supporting Muslim rebellion in the Philippines and supplying them weapons, giving them refuge and training facilities in Sabah and, worst still, by deploying them as voters in Sabah through the ‘Project IC Mahathir’, despite knowing full well that the same group of people from the Philippines have unsettled claims over Sabah.

“To restore confidence, the federal government must clean up the mess. Umno should leave Sabah politics to Sabahans and local political parties.”

Jeffrey said the Sulu invasion was proof that Malaysia and successive prime ministers, including Najib, had failed miserably to secure the safety and security of Sabahans.

“Now that the fear felt by Sabahans has become a reality, Najib, as the current premier, must not only guarantee the security of Sabahans but he must also restore their confidence because security was the number one reason why Sabahans agreed to be part of Malaysia in 1963,” said Jeffrey.

He said Najib “has a moral duty to put things right” in Sabah.

“That is why we Sabahans supported the RCI [Royal Commission of Inquiry] as part of a necessary action to put things right.

“But that is not enough. A lot more needs to be done to regain the confidence of the people of Sabah who feel cheated by the federal government,” Jeffrey said.

The Case of Pulau Ligitan and Pulau Sipadan [and the Sabah claim] at the International Court of Justice

INTRODUCTION

In 1996, for the first time in the history of Southeast Asia, two neighbouring countries mutually agreed to peacefully resolve an emotive territorial dispute between them through the involvement of a third party, on the basis of international law. In that year, Malaysia and Indonesia agreed to submit their respective claims for sovereignty over Pulau Ligitan and Pulau Sipadan for adjudication by the International Court of Justice (ICJ) in The Hague.

The first case from Southeast Asia which came before the Court in 1959 was not by mutual agreement. Cambodia had then unilaterally applied to the Court to declare the Temple of Preah Vihear — which was situated on the border between the two countries — as belonging to Cambodia instead of Thailand. In 1962, the Court did rule in favor of Cambodia. The case of Pulau Ligitan and Pulau Sipadan acquired even greater
significance, although unintended, when the issue of the Philippine claim to Sabah came before the Court at the same time — and the ICJ pronounced its verdict, albeit indirectly, that the Philippines had no case to make.

HISTORY OF THE DISPUTE BETWEEN MALAYSIA AND INDONESIA

The status of Pulau Ligitan and Pulau Sipadan had become an issue in 1969 when Indonesia disputed Malaysia’s sovereignty over the two islands during negotiations on the delimitation of the continental shelf boundaries between the two countries.

Between 1992 and 1994, three rounds of informal talks were held between officials of both countries to resolve the issue but without any success.

In September 1994, Dr. (Tun) Mahathir Mohamad and President Soeharto agreed, since the talks at the level of officials could not make any progress, to let the discussions continue at the level of their personal representatives. To undertake this task, Prime Minister Mahathir appointed Anwar Ibrahim, then Deputy Prime Minister, while President Soeharto appointed Moerdiono, then Minister/ State Secretary.

Anwar and Moerdiono met four times; July 1995 (Jakarta), September 1995 (Kuala Lumpur), September 1995 (Jakarta) and June 1996 (Kuala Lumpur). 

At the conclusion of the fourth round of their meetings, DPM Anwar and Minister Moerdiono, based on suggestions made to them by officials involved in the informal round of talks, recommended to Prime Minister Mahathir and President Soeharto, for the two Heads of Government to consider and agree, that Malaysia and Indonesia request the ICJ to determine the question of sovereignty over Pulau Ligitan and Pulau Sipadan. They also agreed to recommend that any decision of the ICJ on the matter should be accepted by the Government of Malaysia and the Government of Indonesia as final and binding.

AGREEMENT TO REFER THE DISPUTE TO THE ICJ

In October 1996, when they met in Kuala Lumpur, Dr. (Tun) Mahathir Mohamad and President Soeharto agreed that the issue of sovereignty over Pulau Ligitan and Pulau Sipadan be referred to the ICJ.

For non-signatories to the Statutes of the ICJ (both Malaysia and Indonesia were non-signatories), a Special Agreement between the parties was required if the parties desired the ICJ to adjudicate their dispute. Two rounds of meetings of officials were held to negotiate the text of the Special Agreement for submission to the
ICJ the dispute between Malaysia and Indonesia concerning sovereignty over Pulau Ligitan and Pulau Sipadan.

The first round was held in Kuala Lumpur (January 1997) and the second round in Bandung (April 1997). During the second round, the two sides reached consensus on the text of the Agreement. In his closing remarks at the meeting, the Leader of the Malaysian Delegation paid tribute to President Soeharto who played a big part in facilitating a peaceful resolution of the dispute, having spoken about the importance of resolving the issue of Pulau Ligitan and Pulau Sipadan in order not to burden future generations with an unresolved issue which could exacerbate in the future if it was not settled by peaceful means at this time. 

On 31 May 1997, the Special Agreement was signed by the Foreign Ministers of Malaysia (Abdullah Ahmad Badawi) and Indonesia (Ali Alatas)[1].

Following that, and as provided for in the Special Agreement, Malaysia and Indonesia simultaneously submitted to the ICJ three rounds of written pleadings regarding their respective cases: Memorial (2 November 1999), Counter Memorial (2 August 2000) and Reply (2 March 2001).

The ICJ held the Oral Hearings for the Case Concerning Sovereignty Over Pulau Ligitan and Pulau Sipadan (Indonesia/ Malaysia) from 3 to 12 June 2002, in The Hague.

[1]Special Agreement for Submission to the International Court of Justice of the Dispute Between Malaysia and Indonesia Concerning Sovereignty over Pulau Ligitan and Pulau Sipadan, 31 May 1997.

THE BASIS OF INDONESIA’S CASE

Indonesia contended that it had acquired the treaty title to Pulau Ligitan and Pulau Sipadan through the 1891 Anglo-Dutch Convention between Great Britain and the Netherlands, a Treaty which described the boundary separating the Dutch and British possessions on the island of Borneo. Indonesia argued that the meaning of Article IV of the 1891 Convention extended the land boundary at 4°10’ north latitude eastward into the sea, and the Islands of Ligitan and Sipadan were located to the south of that line, thus lying on the Indonesian side.

Article IV reads as follows:

“From 4°10’ north latitude on the east coast the boundary line shall be continued eastward along that parallel, across the island of Sebittik; that portion of the island situated to the north of that parallel shall belong unreservedly to the British North Borneo Company, and the portion south of that parallel to the Netherlands”.[2]

Malaysia disputed Indonesia’s interpretation of Article IV of the 1891 Convention, and argued that the land boundary terminated on the eastern coast of Sebatik Island. The Treaty itself referred to no map, and no map was attached to it. Malaysia based its argument on the meaning of the words actually used in the Treaty.

[2] Memorial of Malaysia, Volume 1, paragraph 8.4.

And the words meant that the boundary did not extend far eastward into the sea as to show the Islands of Ligitan and Sipadan south of any line as theorized by Indonesia.

MALAYSIA’S CASE WAS BASED ON TWO ARGUMENTS

Malaysia’s case as based on a chain of title Firstly, Malaysia argued that it and its predecessor states had acquired a good title to Pulau Ligitan and Pulau Sipadan through a series of treaties with other states with interests in the area. These treaties included the 1878 cession and grant by the Sultan of Sulu to Alfred Dent and Baron von Overback, as representatives of a British company, of certain parts of his territories and lands in the Island of Borneo. Then followed the recognition of British rights to North Borneo by Spain in 1885, by the Netherlands in 1891 and by the United States in 1930. Sabah, including Pulau Ligitan and Pulau Sipadan, finally became part of Malaysia under the Malaysia Agreement of 1963.

Malaysia’s case as based on effectivités Secondly, Malaysia had also submitted, in the written pleadings and during the oral proceedings, various evidence that Pulau Ligitan and Pulau Sipadan had in fact been in the possession and subject to the actual administration of Malaysia and its predecessors in title from 1878 while it was impossible for Indonesia to assert the same.

INDONESIA’S ALTERNATIVE ARGUMENT

On the last day of its turn to speak in the Court, Indonesia stated, as an alternative and subsidiary argument, that if the ICJ were to find the 1891 Convention incapable of conferring sovereignty over Pulau Ligitan and Pulau Sipadan to the Netherlands/ Indonesia, their sovereignty over the two islands could equally be established as successor in title from the Sultan of Bulongan.


Malaysia counter argued that there was no evidence whatsoever that the Sultan of Bulongan had any authority over Pulau Ligitan and Pulau Sipadan which were respectively some 42 and 55 nautical miles way from the land-based Sultanate of Bulongan. Malaysia produced expert historical evidence on this point which identified Bulongan as a small coastal Sultanate with limited territorial reach.


THE COURT DECIDED IN FAVOUR OF MALAYSIA

The Court did not give weight to Malaysia’s arguments based on the chain of title. However, Malaysia’s effective possession and administration of Pulau Ligitan and Pulau Sipadan was duly recognized by the ICJ.

The Court stated that the measures taken by Malaysia including the regulation and control of the collection of turtle eggs on Pulau Ligitan and Pulau Sipadan and the establishment of a bird reserve on Sipadan must be seen as regulatory and administrative assertions of authority (effectivités) over the territory which is specified by name.

The Court concluded that these and some other activities undertaken by Malaysia, although modest in number, covered a considerable period of time and showed a pattern revealing an intention to exercise State functions in respect of the two islands in the context that the effectivités relied upon by Indonesia lacked the requisite intention and will to act in a sovereign capacity.

In its Judgment delivered on 17 December 2002, the Court decided, by a majority vote of 16 to 1, that sovereignty over Pulau Ligitan and Pulau Sipadan belonged to Malaysia.[3]

The case was thus won by Malaysia on the basis of its effectivités, rather than its arguments based on the chain of title.

INTERVENTION BY THE PHILIPPINES

At this point, this account back-tracks in time to narrate the action taken by the Philippines to intervene in this case between Malaysia and Indonesia.

It all began on 22 February 2001, just before the completion of the written phase of the proceedings, when the Philippines applied to the ICJ to obtain copies of the pleadings of Malaysia and Indonesia concerning the case. Both Malaysia and Indonesia objected to the request from the Philippines. This request was accordingly denied by the Court.

After failing to obtain copies of the documents exchanged between Malaysia and Indonesia, the Philippines took the next step to become fully involved as an interested party in the case. For this purpose, on 13 May 2001, the Philippines filed an application to intervene in the proceedings before the Court.

The application was made under the provisions of Article 62 of the statutes of the ICJ which reads as follows:
  • Should a state consider that it has an interest of a legal nature which may be affected by the decision in the case, it may submit a request to the Court to be permitted to intervene.
  • It shall be for the Court to decide upon this request.
[3] Judgment, 17 December 2002, paragraph 150.


Both Malaysia and Indonesia registered their objections to the Philippine application. Accordingly, the ICJ held special Oral Hearings to consider the Philippine application for intervention. This took place in the Court in The Hague from 25 to 29 June 2001.

During the Oral Hearings, the Philippines made explicit that its request to intervene was intended to serve two purposes: first, to preserve its claim to dominion and sovereignty over North Borneo and second, to inform the Court how its claim to Sabah might be affected by the Court’s decision in the present case between Malaysia and Indonesia.

The Philippines also informed the Court that it was not making any claim to Pulau Ligitan and Pulau Sipadan. It merely wanted to protect its interests when the Court would finally decide on the sovereignty over the two islands in dispute between Malaysia and Indonesia.

HISTORY OF THE PHILIPPINE CLAIM TO SABAH

In 1962, the Philippines took certain actions to exert its claim to Sabah, in the context of a campaign of opposition to the formation of the Federation of Malaysia.

In 1962, one Mohammad Esmail Kiram, claiming to be the Sultan of Sulu and acting with the advice and consent of a dubiously convened Ruma Bechara, signed together with Emmanuel Pelaez, then Vice President and Secretary of Foreign Affairs, an Instrument of Cession of the Territory of North Borneo to the Republic of the Philippines. This act, according to the Philippine argument, effected a transfer of sovereignty over Sabah to the Republic of the Philippines.

In 1968, Malaysian and Philippine officials met in Bangkok to discuss ways for the Philippines to drop its claim amicably and honourably. However, the talks broke down upon the insistence of the Philippine Delegation that the way forward was to take the matter to the International Court of Justice for a decision. 

By courtesy of Article 62 of the Statutes of the ICJ, the Philippines finally had its day in court in 2001, albeit via the rear entrance. 

It quickly became obvious to all present in the Court during the Oral Hearings that their legal grounds for requesting to intervene in the case were very weak indeed. But the Philippines succeeded, nevertheless, in using their appearance in the Court to expound, and placed on the Court’s record, the details surrounding the Philippine claim to Sabah.

MALAYSIA’S REBUTTAL OF THE PHILIPPINE CLAIM TO SABAH

Although the Court hearings were meant to debate only the issue of the Philippine request for intervention in the case between Malaysia and Indonesia, the Malaysian Delegation had no choice but to challenge the extraneous exposition made by the Philippine Delegation regarding the Philippine claim to Sabah. The Malaysian Delegation explained why Malaysia rejected the Philippine claim to Sabah, absolutely and unconditionally. Malaysia asked the Court to take note that the arguments advanced by the Philippine Delegation were substantively flawed and the object of their claim was territorially imprecise. Malaysia informed the Court that, as an international entity, the Sultanate of Sulu disappeared in September 1878 when Spain at last succeeded in conquering the Sultanate. It disappeared as an entity of any kind whatsoever when the United States abolished the Sultanate entirely in 1936 upon the death of the last Sultan of Sulu in that year. Thereafter the private law heirs of the private property of the Sultan accepted money which had previously been paid to the Sultan. They did so pursuant to a judgment of the High Court of the State of North Borneo in 1938, which dealt with the legal situation following the final abolition of the Sultanate. That
judgment made it clear that the right to the money had nothing whatever to do with any question of sovereignty.


Malaysia explained to the Court the sovereign status of British North Borneo before and up to 1962. Great Britain and Germany recognized the sovereignty of Spain over the Sulu Archipelago and the limits of Spanish influence in the region in the Madrid Protocol of 1885. Under the same agreement, Spain had relinquished all claims to Borneo. Subsequently, the United States expressly recognized the Madrid transactions in its capacity as sovereign over the Philippines and as successor to Spain. The United States did so twice; in the 1907 Exchange of Notes and in the 1930 Boundary Convention, between the United States and Great Britain.

Malaysia emphasized to the Court that each of the treaties of 1885, 1907 and 1930 explicitly accepted that North Borneo was British territory, not Spanish, not American, and not Filipino. Therefore nothing that private citizens did in 1962 could possibly have changed that. Malaysia pointed out to the Court that it would be very odd indeed to suggest that the private law heirs of the last Sultan of Sulu could retain — in their collective possession, as it were — the late Sultan’s sovereignty over territory which they could transfer to the Philippines in a private law deed in 1962. Yet that was the proposition which the Philippine Delegation apeared to be making before the Court.

Malaysia further informed the Court that in the same year 1962, an election was held in North Borneo (and Sarawak) in which joining Malaysia was the key issue. The people decided by a substantial majority in favour of the pro-Malaysia party. A Commission [4] established by the then administering authority, Great Britain, reached the same conclusion. The Secretary-General of the United Nations confirmed it in 1963 [5] when he stated that there was no doubt about the wishes of a sizeable majority of the peoples of these territories to join the Federation of Malaysia.

Thus, in 1963 Great Britain relinquished its sovereignty over Sabah, and in that year Sabah became part of the new Federation of Malaysia.

THE COURT REJECTED THE PHILIPPINE APPLICATION FOR INTERVENTION

On 23 October 2001, the ICJ rendered its Judgment regarding the Philippine request to intervene in the case between Malaysia and Indonesia. The Court disallowed the request, stating that the Philippines had failed to demonstrate an interest of a legal nature that would entitle them to intervene in the case concerning sovereignty over Pulau Sipadan and Ligitan between Malaysia and Indonesia. 

The result of the secret voting by the Court was 16 in favor of the majority opinion and 1 against. 

The sole negative vote came from Judge Oda, who wrote a Dissenting Opinion [6] which included the following: Quote: I voted against the operative part of the Judgment, as I firmly believe that the Philippine request for permission to intervene in the case between Indonesia and Malaysia should have been granted. That vote has led me to express this dissenting opinion. I wish, however, to emphasize that my disagreement with the Court is limited at this time strictly to the issue decided in this Judgment, namely the Philippines right to intervene in these proceeding, and is not in any way indicative of my views in respect of the validity of any
claim the Philippines might have to North Borneo or in respect of the merits in the principal case between Indonesia and Malaysia. Unquote

[4] Report of the Commission of Enquiry, North Borneo and Sarawak (The Cobbold Commission Report).
[5] United Nations Malaysia Mission Report, 1963. 
[6] Dissenting Opinion by Judge Oda, 23 October 2001, paragraph 1.

Another Separate Opinion entered by Judge ad hoc Franck who voted with the majority, which was recorded as forming part of the written Judgment, was most noteworthy. In one part of his separate opinion, Judge ad hoc Franck said that the Philippine claim to Sabah had become a purely historical matter because,
whatever the basis, it had been overtaken by the exercise of self-determination by the people of Sabah in 1963. [7]

[7] Separate Opinion of Judge ad hoc Franck, 23 October 2001, paragraph 15.

THE DIPLOMATIC AND LEGAL SIGNIFICANCE OF THE ICJ DECISIONS

The peaceful resolution of the dispute between Malaysia and Indonesia on the basis of international law was not only unprecedented for Southeast Asia but it also established a good model for the pacific settlement of disputes. The best solutions for problems between nations are normally secured through friendly negotiations. However, under the circumstances prevailing at that time, reference to the ICJ for adjudication proved to be the best option for both Malaysia and Indonesia.

The request for intervention by the Philippines produced an unexpected turn of events. For the first time, the so-called Philippine claim to Sabah came to be subjected to judicial scrutiny, albeit in an indirect manner. And it exposed the fact that the Philippine claim lacked clarity and its presentation in the Court involved serious unexplained discrepancies. The decision of the ICJ, in disallowing the request for intervention by the Philippines, including the independent observations made by two Judges, showed clearly that the attempt to interest the Court in the matter of the Philippine claim to Sabah had simply failed to prosper.

Malaysia objected to the Philippine request to intervene, and succeeded in preventing the Philippines from using Article 62 of the Statutes of the ICJ as a platform to advance its claim. Malaysia was satisfied with the opportunity it had to explain to the Court that not merely had the Philippines no right to intervene before
the Court in the case concerning Pulau Ligitan and Pulau Sipadan; it had no claim to make against Malaysia regarding Sabah. Malaysia amply demonstrated to the Court that in fact and in law, the Philippine claim to Sabah was totally lacking in foundation.

The intervention by the Philippines began as an irritant and a distraction to the proceedings in the Court between the two actual parties to the dispute — Malaysia and Indonesia. In the end, the Philippines not only failed in its bid to intervene but lost substantial ground — diplomatically and legally — in its attempt to resurrect the so-called Philippine claim to Sabah.

CONCLUSION

Malaysia won at the International Court of Justice — in both the intervention phase (Indonesia/Malaysia/Philippines) and the merits phase (Indonesia/Malaysia) — because Malaysia had a good case, and argued it fully and thoroughly. This was made possible by good teamwork including many years of researching thousands of documents and maps spanning several centuries, in archives and depositories, in Sabah, Peninsular Malaysia, the United Kingdom, the United States, India and The Netherlands. This research was conducted by officers of the Ministry of Foreign Affairs including Malaysian Embassies in the aforementioned countries, the Department of National Archives, the Department of Survey and Mapping, the Ministry of Land and Cooperative Development, the Navy, other Agencies of Government as well as several scholars and historians from universities in Malaysia and abroad.

The Ministry of Foreign Affairs (Wisma Putra) functioned as the lead agency in preparing and bringing this case to the ICJ. The Leader of the Malaysian Team at the Oral Hearings before the 17 Judges of the World Court in December 2002, in his capacity as Agent of Malaysia at the ICJ, was Abdul Kadir Mohamad, Ambassador-at-Large in the Ministry. Noor Farida Ariffin, Ambassador of Malaysia to the Netherlands, was the Co-Agent.

The international component of the Malaysian Team consisted of: (i) Sir Elihu Lautherpacht CBE, QC, Honorary Professor of International Law, University of Cambridge, (ii) Mr. Jean-Pierre Cot, Professor Emeritus, University of Paris, (iii) Professor James Crawford S.C, F.B.A, Whewell Professor of International Law, University of Cambridge, and (iv) Professor Nicholas Schrijver, Professor of International Law, Free University of Amsterdam and Institute of Social Studies, The Hague.

Tan Sri Abdul Kadir Mohamad had also been Secretary General of the Ministry of Foreign Affairs (1996-2001), after which he was appointed Ambassador-at- Large in 2001. However, the opinions expressed in this article are entirely his own and they do not necessarily reflect those of the Ministry of Foreign Affairs or the Government of Malaysia.

Note:
Readers who wish to read the details about the Case Concerning Sovereignty Over Pulau Ligitan and Pulau Sipadan (Indonesia/ Malaysia), including the Application for Permission to Intervene by the Government of the Philippines, can do so by accessing the website of the International Court of Justice at the Peace Palace in The Hague: http://www.icj.cij.org

REFERENCES

ICJ DOCUMENTS

The hard copies of the ICJ documents listed below are available in the Library of the Court in the Peace Palace in The Hague, while their soft versions are easily accessible on the Court’s website: http://www.icj-cig.org, or in the enclosed CDs.

Case Concerning Sovereignty over Pulau Ligitan and Pulau Sipadan (Indonesia/Malaysia)

Special Agreement for Submission to the International Court of Justice of the Dispute Between Malaysia and Indonesia Concerning Sovereignty over Pulau Ligitan and Pulau Sipadan signed on 31 May 1997, and jointly notified to the Court on 2 November 1998

Written Proceedings
Memorial of Malaysia, 2 November 1999
Memorial of the Republic of Indonesia, 2 November 1999
Counter-Memorial of Malaysia, 2 August 2000
Counter- Memorial of the Republic of Indonesia, 2 August 2000
Reply of Malaysia, 2 March 2001
Reply of the Republic of Indonesia, 2 March 2001

Oral Proceedings
(A) APPLICATION FOR PERMISSION TO INTERVENE BY THE PHILIPPINES
Verbatim records of the oral submissions made by the parties
during the public sittings of the Court
CR 2001/1, Monday 25 June 2001 (Philippines)
CR 2001/2, Tuesday 26 June 2001 (Indonesia/Malaysia)
CR 2001/3, Thursday 28 June 2001(Philippines)
CR 2001/4, Friday 29 June 2001 (Indonesia/Malaysia)

Judgment, 23 October 2001, inclusive of
Dissenting opinion of Judge Oda
Separate opinion of Judge Koroma
Declaration of Judge Parra-Aranguren
Separate opinion of Judge ad hoc Weeramantry
Separate opinion of Judge ad hoc Franck

Summary of the Judgment,
Summary No. 2001/3, 23 October 2001
Press Release
No. 2001/28 of 23 October 2001
The Court finds that the Application of the Philippines for
permission to intervene cannot be granted

(B) MERITS OF THE CASE (INDONESIA/MALAYSIA)
Verbatim records of the oral submissions made by the parties
during the public sittings of the Court
CR 2002/27, Monday 3 June 2002 AM (Indonesia)
CR 2002/28, Monday 3 June 2002 PM (Indonesia)
CR 2002/29, Tuesday 4 June 2002 AM (Indonesia)
CR 2002/30, Thursday 6 June 2002 PM (Malaysia)
CR 2002/31, Friday 7 June 2002 AM (Malaysia)
CR 2002/32, Friday 7 June 2002 PM (Malaysia)
CR 2002/33, Monday 10 June 2002 AM (Indonesia)
54
CR 2002/34, Monday 10 June 2002 PM (Indonesia)
CR 2002/35, Wednesday 12 June 2002 AM (Malaysia)

Judgment, 17 December 2002, inclusive of:
Declaration of Judge Oda
Dissenting opinion of Judge Franck

Summary of the Judgment
Summary No: 2002/2, 17 December 2002

Press Release
No: 2002/39 of 17 December 2002
The Court finds that sovereignty over the islands of Ligitan and
Sipadan belongs to Malaysia

PUBLICATIONS
Report of the Commission of Enquiry, North Borneo and Sarawak
(The Cobbold Commission Report)
Knebworth House, Hertfordshire, 21 June 1962
Printed by the Government Printers, Federation of Malaya, 1962

United Nations Malaysia Mission Report, 1963
Official Records of the United Nations Organization, New York



Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...